Migotanie przedsionków: badania kliniczne w Polsce

Czym jest migotanie przedsionków

Migotanie przedsionków to najczęstsze zaburzenie rytmu serca. Przedsionki, czyli górne jamy serca, zamiast kurczyć się regularnie, pracują szybko i chaotycznie. Serce bije wtedy nierówno i często zbyt szybko. Może to powodować kołatanie serca, osłabienie, duszność, zawroty głowy i gorszą tolerancję wysiłku. U wielu osób arytmia nie daje jednak żadnych objawów i jest wykrywana przypadkiem.

Częstość choroby rośnie z wiekiem. Według polskiego badania NOMED-AF, omawianego przez Asocjację Rytmu Serca Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego, migotanie przedsionków występuje u 13,4% osób w wieku 65-74 lat i u 31,9% osób po 85. roku życia.

Dlaczego migotanie przedsionków jest groźne

Przy migotaniu krew krąży w przedsionkach wolniej i może w nich zalegać. Sprzyja to powstawaniu skrzeplin, które mogą przedostać się do mózgu i spowodować udar. Dlatego tak ważne jest wczesne rozpoznanie i ocena ryzyka udaru przez lekarza. Nieleczona, szybka arytmia może też osłabiać serce.

Lekarze wyróżniają kilka postaci: napadowe migotanie przedsionków, które samo ustępuje, przetrwałe, które utrzymuje się dłużej i zwykle wymaga leczenia, żeby przywrócić prawidłowy rytm, oraz utrwalone.

Jak wygląda leczenie

Leczenie ma trzy główne cele: zapobieganie udarom, kontrolę akcji serca i objawów oraz leczenie chorób, które sprzyjają arytmii. U większości chorych stosuje się leki przeciwkrzepliwe, najczęściej doustne leki z nowszej grupy. Do kontroli rytmu i częstości pracy serca służą leki antyarytmiczne, beta-adrenolityki oraz kardiowersja. Coraz częściej wykonuje się ablację, czyli zabieg przez naczynia krwionośne, który przerywa nieprawidłowe przewodzenie impulsów w sercu. Duże znaczenie mają kontrola ciśnienia, masy ciała, cukrzycy i bezdechu sennego.

Czego dotyczą badania kliniczne w migotaniu przedsionków

W badaniach klinicznych sprawdza się obecnie między innymi:

• nowe leki przeciwkrzepliwe, które mają zmniejszać ryzyko udaru przy mniejszym ryzyku krwawień,
• nowe techniki ablacji, na przykład z użyciem pola elektrycznego,
• zabiegowe zamykanie uszka lewego przedsionka u osób, które nie mogą przyjmować leków przeciwkrzepliwych,
• wykrywanie bezobjawowej arytmii za pomocą urządzeń noszonych na ciele,
• wpływ leczenia czynników ryzyka na przebieg choroby.

Kto może się zakwalifikować

Każde badanie ma własne kryteria. Najczęściej dotyczą one:

• postaci migotania przedsionków i czasu jego trwania,
• oceny ryzyka udaru i ryzyka krwawień,
• dotychczasowego leczenia, na przykład przebytej ablacji lub kardiowersji,
• chorób współistniejących, na przykład niewydolności serca, choroby nerek lub przebytego udaru,
• wieku i wyników badań krwi.

Jak przygotować się do rozmowy z ośrodkiem

Warto przygotować:

• zapisy EKG i badań Holtera, na których widać arytmię,
• opis ostatniego badania echokardiograficznego,
• karty informacyjne ze szpitala, w tym z kardiowersji lub ablacji,
• listę przyjmowanych leków z dawkami, zwłaszcza leków przeciwkrzepliwych,
• dane z zegarka lub opaski rejestrującej rytm serca, jeśli z nich korzystasz.

Ten opis ma charakter informacyjny i nie zastępuje porady lekarza. O udziale w badaniu zawsze decyduje zespół badawczy w ośrodku.

Źródła

• Asocjacja Rytmu Serca PTK: W poszukiwaniu migotania przedsionków
• Asocjacja Rytmu Serca PTK: Migotanie przedsionków, informacje dla pacjenta
• pacjent.gov.pl: Niespodziewany udar

Opracowanie: Medical Concierge · aktualizacja: 29 września 2026